Leven en dood ligt dichter bij elkaar dan ooit..

Ik vraag mij af of dit wel echt zo is. Heeft het niet altijd al dicht bij elkaar gelegen?
De dood, het is een klote woord maar wel eentje die vaker besproken mag worden.
Door de miljarden jaren heen zijn er gevaren zoals (verkeer)ongelukken, ziektes, oorlogen, orkanen, bosbranden, hongersnood en psychiatrische stoornissen altijd al geweest. In alle delen van de wereld kwam de dood al voor.

Iemand zei laatst tegen mij dat het alleen nog nooit zo dichtbij was..

Klopt, in al die jaren hebben we geldinzamelingsacties gedaan, kleren + spullen, overlevingspakketten opgestuurd naar de landen waarbij de dood dagelijks voorkwam. Wij hadden het goed en hun hadden het slecht. Het was ver weg voor ons ‘het vooruitstrevend landje’en niet voor te stellen wat die mensen aan de andere kant van de wereld meemaakte.

Waarom raakt het ons nu dan zo erg?!

Ik denk dat het komt omdat wij nu ook ervaren hoe het is als er dagelijks personen die je kent of lief hebt een oneerlijke dood sterft. Wij voelen nu de onmacht, pijn en immens verdriet tegelijkertijd. Het brengt een trieste/ ‘verkeerde’ saamhorigheid die we niet willen. Waar we keihard tegen strijden om die gevoelens te voorkomen. Niet alleen in ons land maar in alle landen van de wereld. Ieder op zijn eigen manier strijdt.

In een strijd raken mensen gewond en vallen doden. Op films hebben we dit vaak genoeg gezien. Een film die we kijken voor entertainment.. Het is nu werkelijkheid, dagelijks zie ik mensen strijden, gewond raken of zelfs omvallen. Soms lichamelijk maar vaak geestelijk.

Ik; De hulpverlener ben ook maar een mens. Het raakt mij net zo hard als iedereen, dat we voor ons gevoel ten onder gaan. S’avonds kan ik er soms ook niet van slapen en krijg ik koppijn van het bedenken hoe ik creatief mijn werk voort kan zetten. Wat mij al die tijd overeind houd is blijven praten over mijn gevoelens en gedachtes. Daardoor ben ik er achter gekomen dat ik helemaal niet creatief hoef te zijn in mijn werk. Want terug gaan naar de basis is wat ook mijn cliënten/ hulpzoekende willen. ” Jess, mag ik gewoon even met je praten?”

Ik praat veel maar luister nog veel meer. Ik doe dit wandelend in een bos of buurt, na een meditatie of gewoon even via de app.

 Een jongere ( 16 jaar)  vroeg me laatst in een sessie waarbij we spraken over het onderwerp Mindfull en in het NU leven, of ik bang ben voor de dood..

Ik praat er nooit omheen en ben altijd eerlijk in mijn mening en het uiten van mijn gevoel. Dus, nee ik ben niet bang voor de dood maar wel om niet meer te kunnen leven. Want ik leef graag. Ook nu? Was zijn reactie.
Eerlijk gezegd wel, ja het is een stuk zwaarder om te leven maar ik voel des te meer ook dat ik leef en door wil.
” Ohh ja ik wil ook nog niet dood Jess, ik ben pas 16 en wil alleen op reis enzo.”

Het enige wat ik tegen hem kon zeggen is dat ik hem die (spirituele) reis gun. Ik geef geen valse beloftes met dat het snel goedkomt en hij ‘door’ kan met zijn leven. Het is niet fair en onrealistisch om dat in deze tijd te zeggen. Daarom kwamen we tot de conclusie vertrouwen te mogen blijven houden in een better world.

Deze blog schrijf ik huilend, niet om de blog maar omdat ik van heel dichtbij een ‘natuurlijke’ dood ga meemaken. Mijn lieve oma is ziek en door verschillende tia’s veel sneller achteruit gegaan dan verwacht. Ik heb geprobeerd mij voor te bereiden, maar dat lukt niet. Ik accepteer de (machteloze) situatie nu en maak elk moment met (haar) bewust mee. Enige waar ik dan weer op uitkom is het steunen en tonen van liefde van en áán mijn familie en vrienden. Dat is wat ons alle door deze moeilijke tijd heen helpt.

Dood gaan we allemaal dus laten we met de dag blijven leven. Leef niet te ver vooruit en maak alles bewust mee!

Veel steun en liefde gewenst van mij voor jou, wie je ook bent en wat je ook doet!

Liefs Jess

De ultieme synergie tussen boksen en yoga voor een intensieve training van body en mind.

06 3843 6237


Inschrijven

Contact